Gepost op 1 oktober 2017

Afkicken

Wanneer je te horen hebt gekregen dat je een dodelijke ziekte hebt, krijg je een harde begrenzing van je leven te horen. In mijn geval gaven de statistieken een overlevingstijd van een tot drie jaar aan. Onbewust ging ik ervan uit dat het zeker drie jaar zou worden. Ik ging na de eerste klap bepalen welke grote dingen ik in het leven nog wilde bereiken. Grote zinsgevingsvragen werden gesteld. Wat wordt mijn nalatenschap, hoe wil ik mijn gezin achterlaten en wat wil ik mijn kinderen meegeven etc. Die levenskwesties tezamen met de overlevingsdrang zorgden bij mij voor ‘high’s’, adrenalinekicks. Gek, gekker, gekst, maar intens genieten en het leven kreeg heel erg veel glans. Alles moest, ongeveer alles kon en bijna alles werd gedaan. Ondanks tegenslagen, het verdriet en de doodsangst was juist het intense leven kwalitatief hoogwaardig. Grootse zingevingsvragen werden gesteld, maar ook veel nieuwe initiatieven werden ontwikkeld en ik dacht groots. De oprichting van de stichting Merels Wereld, fietstochten, deelname aan het programma ‘De Reis Van Je Leven’ RTV Noord, de Libelle en ga zo maar door. Heerlijk vond ik het om met nieuwe initiatieven bezig te zijn.

Maar sinds een paar maanden is de energie wat minder, zijn de intense geluksmomenten wat fletser geworden en ga ik regelmatig puffend en zwoegend door mijn werkdag heen. Kortom, ik ben niet meer zo positief, intens blij en opgeruimd. Als ik dan meld dat de scans weer goed zijn, reageren mensen (geheel terecht) dat het goed met me gaat. Fysiek gaat het prima, mentaal is de balans er niet.

Toen ik een lotgenoot sprak, die al meer dan 5 jaar met de diagnose longkanker leeft, verwoordde zij het heel mooi: Merel, het is de mindshift van de overlevingsstand naar de stand van leven met een chronische ziekte die te allen tijde dodelijk kan zijn. En dat is mentaal hard werken. Het is rouwverwerking in optima forma!

In een boek las ik destijds ook over een drugsverslaafde die clean en weer in het normale leven actief was. Toen aan hem de vraag gesteld werd hoe het met hem ging, antwoordde hij dat hij het leven saai vond en zijn highs miste. Dat gevoel herken ik, ook ik mis mijn highs nu het leven wat gewoner is geworden. Rene Gude verwoordde het mooi:

Wie te horen krijgt dat hij doodgaat, zou zijn leven schoon moeten vegen van pietluttigheden, zou je denken. Dat geneuzel is voor de levenden. De stervenden hoeven zich daar niet meer druk om te maken. Maar het interessante is dat er dan geen leven overblijft. Het leven zit nu eenmaal zo in elkaar: je ondervindt frictie van dagelijkse kleine fluttigheden en daar maak je je verschrikkelijk druk om. ” uit: Trouw sept 2014

Het leven is een gedoetje, waarbij je naast de diepere betekenis dus ook bezig moet houden met de kleine fluttigheden. Pffff.

Om met de rouwverwerkingsstress om te kunnen gaan, heb ik hulp gezocht bij een psycholoog. En wat een verademing is dat. De spiegel die mij wordt voor gehouden is niet altijd leuk, maar wel heel verhelderend. Hoe kan ik het beste met deze Mindshift, het verlies van gezondheid, omgaan. Mijn mentale belastbaarheid is niet meer wat het is geweest. Mijn ziekte is een duidelijk onderdeel van mijn identiteit geworden en soms voelt het dat ik voor mijn omgeving mijn ziekte ben. Maar wellicht heeft dat meer te maken met het feit dat ik mijn ziekte kan of wil vergeten. Dit rouwproces wil ik helemaal niet!! Maar door ontkenning, het wegstoppen van en het negeren van de emoties die bij verlies horen, is het brein qua energie nóg minder belastbaar. Ik laat de emoties dus maar toe, ben schaars in het toelaten van prikkels; somber of verdrietig zijn mag en hoop maar dat het vanzelf over gaat. Ondertussen blijf ik wel een heel leuk leven met highs houden. Vakanties, feestjes, leerzame congressen, het beklimmen van de Ventoux, wat ben ik blij dat ik straks 11 november kan melden dat ik maar mooi de 3 jaar heb gered.

Just Breathe in het Gronings

Af en toe zie ik een collega of kennis, die ik een tijd niet heb gezien, even verrast kijken van : zo Merel is er ook nog! Zelf ga ik er maar van uit, dat er zeker wat jaren bij komen en worden de plannen steeds verder in de tijd gemaakt. Zal de rouwverwerking zijn dieptepunt hebben bereikt?

Mont-ventoux3