Over Merel

Mijn naam is Merel Hennink. Samen met mijn man voeden wij in Groningen onze kinderen van 11 en 13 op.  Als projectleider, docent-onderzoeker ben ik verbonden aan de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen. Een prachtige baan! Naast mijn werk sport ik graag en luister naar (rock) muziek.

In november 2014 heb ik te horen gekregen dat ik longkanker heb, met uitzaaiingen in de lymfeklieren langs de luchtpijp en in de hals. Helaas niet meer te genezen, dus gaan we voor kwaliteit van leven. Al een jaar had ik last van een afnemende conditie en toenemende vermoeidheid. Ik gaf de drukte op mijn werk de schuld en probeerde balans te vinden door nog meer te sporten. Helaas, zonder resultaat.

Door mutatieonderzoek bleek dat de ROS1 translocatie (in 2012 voor het eerst beschreven bij longkanker) verantwoordelijk is voor de groei van de tumor. De ROS 1 translocatie is zeldzaam, bij minder dan 1% van alle mensen met longkanker is deze translocatie aanwezig. Tot op heden werkt een aantal medicijnen, maar treedt bij elk medicijn na verloop van tijd resistentie op.

Een week na de diagnose lag ik in het ziekenhuis, omdat ik een liter vocht rond mijn hart had. Daarna volgden 4 chemobehandelingen (cisplatine en alimta). Nadat deze goed aangeslagen waren, ben ik op de alimta doorgegaan, maar helaas kwam gelijk de actieve kankeractiviteit terug. Van maart 2015 tot november 2015 zat ik aan de crizotinib, een wonderpil. Helaas voor mij zijn mijn kankercellen slimmer dan de Crizotinib en ben ik binnen een jaar resistent geworden.

Sinds 10 februari 2016 ben ik begonnen met de Ceritinib. Helaas, zonder resultaat. Na nog wat experimentele medicijnen ben ik in maart 2016 begonnen met een nieuwe chemokuur ter overbrugging van nieuwe medicatie Lorlatinib. In juni 2016 ben ik begonnen met de Lorlatinib, al meer dan een jaar activiteit vrij!