Gepost op 11 september 2016

Fietsen door het UMCG

Vandaag deden we met een groepje vanuit de Stichting Merels Wereld mee aan de TKP tocht door Groningen. We hebben de afgelopen paar weken een aantal keren in de shirtjes gefietst en de naamsbekendheid wordt al groter. Naast gesprekjes over het doel van de stichting mogen we nog steeds donaties ontvangen.

De TKP tocht is een jaarlijks terugkerende prachtige tocht door de provincie Groningen, waarbij uit verschillende afstanden gekozen kon worden.Ook kon gedoneerd worden voor het UMCG kanker research fonds. Een fonds om onderzoek binnen het UMCG te financieren. Uiteraard hebben we goed gedoneerd!tkp-tocht
Een extraatje was, dat we daarom? als fietsers dwars door het UMCG mochten koersen.

En toen was ik stil….

In kleren van de Stichting Merels Wereld fietsend door het ziekenhuis dat jou in leven houdt. Het ziekenhuis dat ervoor zorgt dat je vandaag 110 km in minder dan 4 uur kunt fietsen. Hoe bijzonder was dat. Jammer genoeg zag ik geen longarts staan, anders was ik echt wel even afgestapt.
Geweldige dag met geweldige mensen! Helaas op het laatst nog een lekke band, maar Evert is een held.

Het gaat dus goed met mij! Angstaanjagend goed. Het gaat namelijk zo goed met deze medicatie, dat ik best vaak de kanker ‘vergeet’ en alweer plannen voor over langere tijd maak. Dat is het verneukeratieve aan deze doelgerichte therapieën. Je gaat je zo goed voelen, dat je vergeet dat je ernstig ziek bent. En ik weet dondersgoed dat de kanker niet geheel weg is, omdat ik naar mijn idee nog ‘iets’ voel in mijn oksel. Op het moment dat ik moet hoesten, ik een beetje verkouden ben of als ik onder mijn oksel voel, klapt het ziek zijn en de bijbehorende angst er als een mokerslag in. Dit in tegenstelling van de afgelopen 1,5 jaar, toen de kanker altijd latent aanwezig was. Nu schiet ik gelijk in de kramp: ben ik al resistent? Ga ik al snel dood? What’s next? Is er nog een pil voor mij? En van zijnde heel gelukkig word ik dan ineens naar heel verdrietig en angstig.
En ook ben ik wel wat bijgelovig, alsof ik door bepaalde handelingen, rituelen, denkwijzen of structuren controle zou hebben op de groei van de foute cellen. bijgeloofAls je dan vergeet dat je ziek bent, vergeet je ook je bijgeloof en dus je gevoelde controle. Dat uit zich dus in heftige angstgevoelens op momenten van hoesten, verkoudheid etc.
Gelukkig zijn dit maar korte momenten, maar de scan van half oktober komt al best dichtbij. Dan moet ik altijd aan Anne Marie haar woorden denken: ‘Merel, door je zorgen te maken, wordt de uitslag niet anders!!’

Dus leef ik, heb ik in mijn levenshaast eigenlijk geen tijd om te bloggen. Ben ik bezig met werken, sporten, een razend spannend televisieavontuur en gewoon het gezin en werk.
Van mijn arts had ik te horen gekregen, dat het niet erg was om af te vallen. Helaas gaat dat niet zo snel met deze medicatie. Maar doelgericht en met heel veel sportactiviteiten zullen we volharden!

17 reacties op “Fietsen door het UMCG”

  1. Gien schreef:

    En… op naar Sevilla! Topper! ik hoop je bij te houden met hardlopen, maar vrees het ergste…

  2. Joke schreef:

    Super! Ik volg je al vanaf het begin. Blij dat het “goed” met je gaat.

  3. clauselke schreef:

    Net je inspirerende blog gevonden,.. (nu pas)
    Blijkbaar op het goede moment. Direct een gevoel van herkenning van je (te) goed voelen door een doelgerichte therapie,…en de kanker helemaal te vergeten. Om dan af en toe eens hard met de voeten op de grond terecht te komen als het (te) druk wordt
    Onze verhalen gelijklopend en ook apart,.. data angstaanjagend gelijklopend.
    Ik blijf je volgen, een gevoel van herkenning kan zo deugd doen, vooral als het bij mij even roeien is in de mist.
    En fietsen in een ziekenhuis, dat lijkt mij gewoon leuk,.. en weeral een fijne, gekke herinnering.
    warme groeten uit Vlaanderen,
    Elke

    • merelhennink schreef:

      Dag Elke,
      Wat een mooie woorden! Maar je maakt me wel nieuwsgierig naar jouw verhaal. Wellicht even een Pm’ tje?

      • clauselke schreef:

        Mijn verhaal kan je lezen op https://vanuitdebuik.wordpress.com/. Ik ervaar vooral gelijkenissen in: moeder zijn, levenshaast of levensgulzigheid, lot in eigen handen nemen, herinneringsdoos niet kunnen vullen, dankbaarheid voor het zicht vanuit de roeiboot, de kanker niet je leven laten bepalen….
        Ik vind vooral dat je het zo “rijp” kan beschrijven en daar ben ik best wel een beetje gezond jaloers op. Mijn verhaal is onlangs wel iets ingewikkelder geworden en daar worstel ik nu wel even (hard) mee.
        Een pm’tje = een persoonlijk mailtje ? Hoe doen we dat praktisch? Ik ben een “dino” als het op die dingen aankomt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.