Gepost op 17 februari 2017

Controle drang

De hoeveelheid mensen op elektrische fietsen neemt (in ieder geval op de route van mijn huis naar mijn werk) exponentieel toe. Werd ik vroeger slechts ingehaald door racefietsen,  of door -veelal- stoere mannen in ligfietsen, tegenwoordig word ik door jan en alleman ingehaald.
Op zich juich ik het toe als mensen actief worden en op die manier laagdrempelig met hun gezondheid bezig zijn. Maar omdat ik redelijk competatief ingesteld ben, heb ik het gevoel dat er vals gespeeld wordt. De echte reden dat ik het verschrikkelijk vind is omdat elke inhaalactie zorgt voor een angstmoment. Voordat ik wist dat ik ziek was en ook toen ik vorig jaar zo benauwd was, kon ik ook niet zo hard fietsen. Het tempo is dus een graadmeter geworden van mijn gezondheid.
Op het moment dat iemand mij voorbij fietst stop ik waar ik mee bezig ben (muziek luisteren, mijmeren etc.) en focus puur nog op mijn ademhaling. Hoe is die, hijg ik, heb ik moeite met trappen, vind ik het zwaar? De hele checklist wordt van boven naar onderen afgewerkt. Nu is het vreemde dat als je op je ademhaling let, je deze moeilijk onder controle kunt brengen. Opeens weet je niet meer hoe je moet ademen. Zo doe ik ook aan virtual spinning in een sportschool. Je zit op een fiets met een koptelefoon op en luistert naar de instructeur die op een scherm te zien is. De spinningfietsen staan bij onze sportschool niet in een eigen ruimte, maar in de hal bij de ingang. Iedereen loopt langs en dus kan iedereen ook je gehijg horen, aangezien je een koptelefoon op hebt. Soms vraag ik aan Hans wel eens of hij moet hijgen tijdens de les. Hij schudt dan ontkennend zijn hoofd. Ik moet wel hijgen, ligt dat dan aan mijn conditie, is de kanker weer terug, of train ik gewoon heel hard. Vermoeiend hoor, deze hersenspinsels.
Nu ik er zo over nadenk, heb ik veel meer checklists aan mijn leven toegevoegd: oksel, adem, rug, poep en pies, huid, haren,  oksel enneh oksel……. Shuttle-Endeavour
Als een dashbord van een cockpit, waarbij alle lampjes en zoemertjes het allemaal moeten doen. Kortom, wil ik me goed voelen, dan behoor ik topfit te zijn. Nu weet ik uit ervaring, dat als je maar hard en vaak je oksel inspecteert, deze vanzelf pijn gaat doen, waarna je hem nog vaker gaat inspecteren. Zucht. Ook de stevige verkoudheid op de borst, die ik momenteel samen met heel veel andere mensen deel, kan dus echt niet. Alle controlelampjes knipperen, seinen gaan van groen naar rood en elke hoest wordt geanalyseerd. Bijna maniakaal. Heb ik nu last van mijn schouders en nek door het hoesten? Zo houd ik hele discussies met mezelf, doodmoe word ik ervan, of heeft de vermoeidheid een andere reden?
Ik weet dat op het moment dat de verkoudheid weg is, mijn controledrang ook wat naar de achtergrond verschuift. Jammer genoeg kreeg ik vandaag te horen dat dit een hardnekkige hoest is
Als mensen dus nu aan mij vragen hoe het met me gaat, weet ik dat dus echt niet. Ik voel me ok, maar de hoest maakt me onzeker, waardoor ik weer mijn oksel 20x per dag ga bevoelen. Zo blijf ik in een vicieuze cirkel.
Ik heb geleerd om je slechts druk te maken, daar waar je invloed op uit kunt oefenen. Zo zorg ik goed voor mezelf, sport veel, geniet volop en houd goed de balans qua belasting werk- vrije tijd. Hierin controleer ik, dat ik hier niet dwangmatig, obsessief ga sporten en eten!
De scan half maart geeft duidelijkheid over de staat waarin mijn lichaam zich bevind. Daar heb ik geen invloed op.
En de electrische fietsen? Ik zal de associatie los moeten laten dat ingehaald worden te maken heeft met een slechte gezondheid, al wil mijn competatieve karakter daar nog niet aan. Gelukkig ben ik een snelle leerling. Het is hard werken als je ziek bent, zeker als je last hebt van controle drang!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.