Gepost op 5 februari 2021

Magere Hein

In deze Corona tijd zeggen veel mensen dat ze bang zijn. Bang om ziek te worden, maar zeker ook bang om dood te gaan. De onzekerheid over de toekomst is killing! Onder lotgenoten die ik ken, blijkt de angst voor het Coronavirus ietwat mee te vallen. Ach, we leven al sinds we ziek zijn met de dood op ons hielen, met de onzekerheid dat we niet weten wat er morgen gebeurt.

Eigenlijk is het een fascinerend idee, het feit dat we straks er niet meer zijn, dat al onze gedachten er niet meer zijn.

Via Twitter werd ik gewezen op het boek van Barbara van Beukering: Je kunt het maar één keer doen. Ietwat sceptisch begon ik aan het boek, maar daar kwam ik snel van terug.

Het boek gaat over nabestaanden en deskundigen die dagelijks met de dood te maken hebben: oncologen, euthanasie-artsen, hospicemedewerkers, levenseindebegeleiders etc.

Voor mij was dit boek een eyeopener, omdat duidelijk werd dat niet iedereen zo ´gemakkelijk´ over de dood praat of er überhaupt over wil denken.

In het boek schrijft Sander de Hosson: ´Het leven afronden is kwaliteit van leven. Waar we bang voor zijn, duwen we weg. We hebben in de loop van de laatste decennia de dood weggeduwd. Door de  secularisering, de maakbaarheid en ontwikkelingen in de gezondheidszorg is de dood verder van ons af gaan staan.´

Vooral door de eerste zin ben ik geraakt en omarm ik het feit dat het leven goed afronden juist kwaliteit van leven is. Met mijn naaste kringetje van mensen met longkanker praat ik veel over de dood. Hoe we het liefste dood willen, wat we niet willen etc. Juist nu kunnen we onze wensen goed kenbaar maken. Dat is dan in onze ogen voor de nabestaanden ook heel fijn. Heel open over hoe fijn het is dat we hier in Nederland de mogelijkheid van palliatieve sedatie en euthanasie hebben. De mogelijkheid zorgt voor kalmte, berusting en dus kwaliteit van het nu. Het ziek zijn geeft me de mogelijkheid om met mijn afscheid bezig te zijn. En dan zorgt onderzoek ervoor dat ik al 6 jaar de tijd krijg om van waarde te zijn. Om mijn talenten te benutten, ongekende talenten te ontdekken. Niet gehinderd te worden door carrière drang, ambitie etc. maar juist; hoe ben ik het meest van waarde? Wat is mijn toegevoegde waarde, waar kies ik voor? En welke keuzes heb ik eigenlijk?

Het daadwerkelijk regelen van de plek op de natuurplaats gaat me nu nog te ver. Zover ben ik nog niet, al heb ik al wel mijn muziek uitgezocht. Ik hoop dat ik daar nog tijd voor heb als ik te horen krijg dat ik uitbehandeld ben. Daar zie ik dan wel tegenop.

In het boek las ik ook, dat mensen met een ongeneeslijke/dodelijke ziekte in te delen is in verschillende groepen met verschillende coping mechanismen:

  • De groep proactieve patiënten is in werkelijkheid niet zo groot (18%), maar heeft wel de grootste mond. Het is de groep die gelijk in de regelmodus schiet. Het zijn de mensen met de donorcodicil, de euthanasieverklaring en de niet/reanimeerverklaring. Ze willen zelf beslissen hoe het leven eindigt. Ze zijn mondig, kritisch, weten alles of zoeken het op. Ach, ik ken er wel wat van, het grootste gedeelte van mijn eerste kring…
  • Dan is er de groep vertrouwende mensen: minder bang, zelden over dood praten, hoort bij het leven. steun aan geloof/dierbaren;
  • De groep sociale mensen. Alles dat met sterven te maken heeft wordt vermeden. Ze willen het gezellig houden;
  • De groep van de onbevangen mensen; de dood wordt uit de belevingswereld verbannen. Ze hebben niets geregeld en zien het wel werken met bucketlists.
  • En als laatste  de rationele mensen. Dood rationeel benaderen. Dood is taboe, waarover je wel denkt, maar zelden praat..

Op www.stichtingstem.info/welk-type-ben-jij kun je lezen tot welke groep je behoort. Erg verhelderend. Ik dacht echt dat de proactieve groep veel groter was. Dat in ieder geval veel ook ‘patiënt advocate’ wil zijn en alle conferenties af wil lopen om de laatste stand van de wetenschap te horen.

Maar hoe fascinerend is de dood: alles wat we denken te zijn, houdt op te bestaan. Je neemt afscheid van jezelf.

Ineke Koedam schrijft:  als je in het leven moed ontwikkelt om angst te zien voor wat het is, en het niet uit de weg gaat, dan is angst net als andere gevoelens, iets wat in golven komt en waarmee je kunt leren omgaan.

Zulke troostrijke woorden. Ik raad dan ook iedereen aan om het boek te lezen. Ook als je niet ziek bent. Het geeft zelfinzicht en zet je aan het denken. En zeker in deze tijd is het nadenken daarover een stukje reëler geworden.

 

7 reacties op “Magere Hein”

  1. Anne-Mieke van den Berg schreef:

    ‘Later begint vandaag’ van Manu Keirse past misschien wel bij je leeslijst.
    Ik vind het fantastisch👍🍀

  2. Ruth Folkertsma schreef:

    Mooi Merel!
    Ik ben alleen bang dat je link voor stichting stem niet klopt. En ik was nu razend benieuwd waaronder ikzelf val.
    Ruth

  3. Gien schreef:

    Mooie serie van Barabara in de VK inderdaad en mooie woorden van Ineke.
    Ben op zich wel benieuwd naar je muzieklijst… “Don’t you forget about me…?”
    Ik hoop dat het nog heel lang duurt voor ik jouw lijstje hoor Mip! ❤😘

  4. Josephine schreef:

    Hallo Metel
    Je hebt weer een mooi stukje geschreven. Ik ga het boek zeker lezen en ben nieuwsgierig onder welke categorie ik val. Groetjes Josephine

  5. Dagje schreef:

    Treffend!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.